Αρχείο Κειμένων 2013

Για την καθηγητική αυθαιρεσία

Αποσπάσματα από ανακοινώσεις της προέδρου , κ. Στογιαννίδου, εν όψει ολοκλήρωσης του εξαμήνου, όσον αφορά το 2ο έτος και αλλα..

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ, ΣΤΕΝΕΨΑΝΕ ΤΑ ΟΡΙΑ!!

‘’τα περιθώρια μου για αναπλήρωση των εργαστηρίων έχουν εξαντληθεί’’

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της προέδρου του τμήματός μας, απευθυνόμενη στο 2ο έτος, τα περιθώρια της για αναπλήρωση των εργαστηρίων εξαντλήθηκαν, αν και θα μπορούσαν απ’ ότι έδειξε να αναπληρωθούν σε επόμενες εβδομάδες . Τι να πούμε κι εμείς για τα δικά μας περιθώρια και αντοχές;! Όταν το εξάμηνο κυλά με ρυθμούς πλήρους εντατικοποίησης- που οι ίδιοι οι καθηγητές την εντείνουν- μερικοί βρίσκουν την ευκαιρία να παίρνουν αποφάσεις με το δόγμα του διαίρει και βασίλευε. Kαι εξηγιόμαστε:

‘’Προσπαθώντας να βρω μια δίκαια(;) λύση για όλους (για όσους ολοκλήρωσαν και για όσους δεν ολοκλήρωσαν λόγω της κατάληψης στις 20/12/13) αποφάσισα…’’

Από τη στιγμή που απόλυτη προτεραιότητα του μέσου φοιτητή έχει γίνει η γρήγορη ολοκλήρωση των σπουδών-με ό,τι αυτό συνεπάγεται- είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή να γίνει μια επίθεση σε οτιδήποτε σπάει τη κανονικότητα του πανεπιστημίου( π.χ. κατάληψη φιλοσοφικής από τους φιλολόγους). Έτσι η Κ.Στογιαννίδου (έχοντας και την προεδρική της εξουσία- που συχνά υπενθυμίζει στα αμφιθέατρα) βρήκε τη δίκαια λύση να μην πιστωθούν οι μονάδες των προόδων που δόθηκαν από το 2ο έτος, κάτι που αναίρεσε με νέα ανακοίνωσή της μετά από επιτυχή παρέμβαση που έγινε στο γραφείο της. Αυθαίρετα λοιπόν φαίνεται να διαγράφει την προσπάθεια ενός ολόκληρου έτους ενοχοποιώντας και την πρακτική της κατάληψης-με τους λόγους της.

ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ..

‘’Καλώ όσους/ες ενδιαφέρονται για τις σπουδές τους (sic) και για την αποτροπή του κινδύνου να χαθούν μαθήματα για την εξεταστική, να βρίσκονται εκεί ώστε να προασπίσουμε το αυτονόητο δικαίωμα να εισερχόμαστε στα κτήρια και να εργαζόμαστε..’’

Σύμφωνα με άλλη μία θρυλική ανακοίνωση ζητά από τους φοιτητές να παραβρεθούν στο κτήριο της φιλοσοφικής για να σπάσουν την κατάληψη των φιλολόγων. Και συμπεραίνουμε πως αυτοί που αναζητούν την ομαλότητα ακόμα κι όταν χαλάει ο κόσμος γύρω τους είναι αυτοί που ενδιαφέρονται πραγματικά για τις σπουδές τους. Και πώς διαιρεί και βασιλεύει η κ.Στογιαννίδου; Με την έκκλησή της να σπάσει η κατάληψη, παρόμοιο παράδειγμα με τις φωνές πανικού των δαπιτοειδών να ανοίξει άμεσα το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο ενώ οι διοικητικοί υπάλληλοι πραγματοποιούσαν πολύμηνη απεργία.

ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ;

Ο λόγος που ασχολούμαστε τόσο με τα πεπραγμένα της προέδρου του τμήματος δεν είναι ότι την έχουμε άχτι αλλά δυστυχώς ενσωματώνει το πρότυπο του καθηγητή που ονειρεύεται ένα πανεπιστήμιο-σχολείο, με πειθήνιους φοιτητές, που κοιτάνε μόνο τη πάρτη τους, με μεγαλύτερο άγχος τους να περνάνε τα μαθήματα, αποκτώντας το πτυχιάκι τους άμεσα και αποτελώντας το μελλοντικό φθηνό εργατικό δυναμικό του κράτους. Οι τελευταίοι αποτελούν το κατάλληλο στρατό ενάντια σε όσους αγωνίζονται για να μην περάσει η απόφαση για εξωτερική αξιολόγηση και στη δική τους σχολή, ας πούμε. Τακτικές τέτοιου τύπου διχάζουν το μέσο φοιτητή που από τη μια σκέφτεται ’’μωρέ λες να πάω να με δει και η πρόεδρος ότι της συμπαραστάθηκα και που ξέρεις να με βολέψει και σε κανένα προγραμματάκι αργότερα;’’ κι από την άλλη ‘’τώρα αυτοί κάποιο λόγο θα έχουν για να ωρύονται’’. Κι όντως έχουν λόγο, καθώς οι εξωτερικοί εμπειρογνώμονες που θα αξιολογούσαν τα προγράμματα σπουδών της φιλολογίας θα ήταν οι υπεύθυνοι για την τροποποίηση τους σύμφωνα με τα πρότυπα των ξένων πανεπιστημίων . Απώτερος στόχος είναι η εισχώρηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο ώστε να γίνει μηχανή παραγωγής του ιδανικού εργάτη σύμφωνα με τα γούστα του κάθε αφεντικού, ο οποίος θα έχει πάρει όσα χαρακτηριστικά είχε προηγουμένως και ως φοιτητής (ωφελιμιστής- πειθήνιος- και πλέον φθηνός).

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΚΟΚΚΙΝΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ…ΜΑΥΡΑ

Ακριβώς επειδή αντιλαμβανόμαστε το Πανεπιστήμιο σαν μέρος του υπάρχοντος συστήματος κατανοούμε ότι αυτό είναι δομημένο ιεραρχικά και έχει ενσωματώσει το φαντασιακό της κοινωνικής ανέλιξης και κερδοφορίας. Η δόμηση αυτή του εκπαιδευτικού συστήματος φαίνεται από το γεγονός ότι όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από τους από πάνω και ανακοινώνονται στους από κάτω(και μαντέψτε ποιοι είναι οι από κάτω!). Οι εντολές δίνονται από το υπουργείο Παιδείας (και τα εκάστοτε συμφέροντα των επιχειρήσεων), έπειτα λόγο έχουν οι πρυτανικές αρχές οι κοσμήτορες και οι πρόεδροι των τμημάτων , οι καθηγητές και τελευταίοι και καταϊδρωμένοι εμείς και οι εργαζόμενοι του ιδρύματος ( καθαρίστριες , γραμματείες ,κλπ ). Είναι αυταπόδεικτο λοιπόν ποιοι έχουν την εξουσία.. Επίσης το γεγονός ότι είμαστε αντίθετοι στο να συνδιοικείται το πανεπιστήμιο με ιδιώτες , δεν σημαίνει ότι είμαστε ικανοποιημένοι από την κρατική του διαχείριση .Στο δίλημμα μεταξύ κρατικού ή ιδιωτικού εμείς αρνούμαστε να απαντήσουμε και επιλέγουμε έναν τρίτο δρόμο αυτόν του ελεύθερου , δημόσιου και κοινωνικού πανεπιστημίου. Και τι εννοούμε με αυτό; Ότι η πρόσβαση θα είναι ελεύθερη για τον καθένα (χωρίς ταξικές διακρίσεις) ότι η διαχείριση θα είναι δημόσια (δηλαδή από το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας) και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί θα είναι κοινωνικά. Αυτά.. Για να κοιτάξουμε και λίγο πέρα από το μάθημα που δίνουμε, την εργασία που έχουμε να παραδώσουμε και το καφέ που πίνουμε εν ώρα γενικής συνέλευσης και να δούμε ποιός οφείλουμε να είναι ο ρόλος μας μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση και πώς μπορούμε να την αλλάξουμε.

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

autonomopsixologias@gmail.com

Μια διαφορετική ανάγνωση για το Πολυτεχνείο του ‘73

Έχουν περάσει 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου του ’73. 40 χρόνια που προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε όσα έγιναν ή να στρεβλώσουν τα γεγόνοτα. Το “Πολυτεχνείο” δεν είναι ο Λαλιώτης και η Δαμανάκη. Ανάμεσα στους ύμνους και τους χαρακτηρισμούς που αποδίδονται στην εξέγερση του 1973 και στις προσπάθειες να φανεί ένα «μήνυμα» κι ένα «νόημα» σύμφωνα με τις επιδιώξεις κάποιων και των διάφορων κομματικών σχηματισμών τους, εκείνο που εξακολουθεί να ισχύει διαχρονικά είναι πως η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ανήκει σ’ αυτούς που τη δημιούργησαν, που τη δυνάμωσαν, που την έκαναν να παραμένει ο διαρκής εφιάλτης των κάθε είδους εξουσιαστών. Αυτή η εξέγερση δεν ήταν μόνο των φοιτητών, ούτε μόνο των εργατών αλλά το ξέσπασμα της οργής όλων των αγωνιζόμενων, που ξεπέρασαν το φόβο, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και αντέδρασαν. Αυτή η εξέγερση ανήκει στην κοινωνία που αγωνίζεται, που ξεσηκώνεται, που επαναστατεί για την ελευθερία.

Το πρόταγμα «ψωμί παιδεία ελευθερία» δεν ανταποκρίνεται πράγματι στις ανάγκες μας. Γιατί δεν μας αρκεί απλά ένα πιάτο φαί, ούτε μια κατευθυνόμενη παιδεία. Γιατί δεν νιώθουμε ελεύθεροι όσο υπάρχουν καταπιεζόμενες και καταπιεστές, εκμεταλλευόμενοι και εκμεταλλευτές. Για μας η μάχη που ξεκίνησε τότε, όχι μόνο δεν έχει τελειώσει αλλά θα συνεχιστεί μέχρι την ατομική και την κοινωνική απελευθέρωση.

Πώς συνδέεται αυτό με το πανεπιστήμιο και εμάς άμεσα; Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη αντίθεση του τότε και του τώρα. Οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, παρόλο που ήταν αντιμέτωποι με την πιο σκληρή χουντική τυραννία και τα τανκς κάθε άλλο παρά έκαναν πίσω. Οι φοιτητές του σήμερα διαλέγουν συχνά τον ατομικό δρόμο και ατομική διεκδίκηση, αδιαφορούν για τις συλλογικές διαδικασίες, αρνούνται να παλέψουν για όσα δικαιούνται και αφήνουν άλλους/ες να αποφασίζουν για αυτούς. Οι αγώνες τιμώνται με αγώνες και οι φοιτητές του σήμερα κάνοντας παράδειγμα την εξέγερση του τότε, οφείλουν να αγωνιστούν και να παλέψουν ενάντια στη χούντα της εποχής μας. Παρότι, οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές και τα αιτήματά μας το ίδιο, είναι αναγκαιότητα να εναντιωθούμε (δες την ιδιωτικοποίηση της παιδείας ή τους αποκλεισμούς στη λέσχη κλπ) και να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν.

Ας μην ξεχνάμε και το άσυλο. Το άσυλο που αν δεν υπήρχε τότε, η εξέγερση θα είχε αποτύχει… Με το πρόσχημα του να απομακρυνθούν «κακοποιά στοιχεία και αντικοινωνικές συμπεριφορές (π.χ πρέζα) ψηφίζεται η κατάργηση του ασύλου με το νόμο Διαμαντοπούλου το καλοκαίρι του ’11. 2 χρόνια μετά τι βλέπουμε μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο; Κάθε άλλο παρά συνέβη. Αντίθετα, είδαμε να συλλαμβάνουν αγωνιζόμενους φοιτητές, εργολαβικούς υπαλλήλους κλπ. Τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό; Σίγουρα όχι να συμφωνήσουμε με την άρση του ασύλου. Σίγουρα διασφαλίζοντας το, κρατώντας τα πανεπιστήμια ζωντανά με πολλούς τρόπους (από θεατρικές ομάδες μέχρι μουσικές παραστάσεις κλπ).

Όλα συνεχίζονται. Και είμαστε εδώ για να κάνουμε πράξη όσα θα θέλαμε και διστάσαμε.

AYTONOMO ΣΧΗΜΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Ο Δεκέμβρης που δεν τελείωσε ποτέ…

Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ετών 15, πέφτει νεκρός στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, από σφαίρα μπάτσου στα Εξάρχεια. 5 χρόνια μετά, ο Δεκέμβρης για μας όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά θυμόμαστε ξανά και ξανά την οργή του εξεγερμένου αλλά και ετερογενούς πλήθους που αντέδρασε τότε με κάθε τρόπο. Το φάντασμα του Δεκέμβρη, η εξουσία και τα τσιράκια της το τρέμουν όσο τίποτε άλλο. Όλοι μας γνωρίζουμε καλά τον αυθορμητισμό, με τον οποίο ο αγανακτισμένος λαός κατέβηκε στο δρόμο και έσπασε το φόβο του στα οδοφράγματα. Όλοι μας, επίσης γνωρίζουμε, καλύτερα τα κροκοδείλια δάκρυα της κυβέρνησης και άλλων πολιτικάντηδων που ακολούθησαν του γεγονότος, αλλά και τις «συγκινητικές» δηλώσεις δημοσιογράφων και άλλων ξεπουλημένων στα καθεστωτικά μίντια, και την άμεση καταδίκη όλων για τον δολοφόνο Κορκονέα. Αλλά, ευτυχώς δεν ξεχνάμε ότι ο Κορκονέας ήταν ένας μόνο από τους μπάτσους, που προστατεύουν τους εξουσιαστές και τους μηχανισμούς τους, από τη λύσσα του λαού. Οι ίδιοι μπάτσοι που χτυπάνε και καταστέλλουν το εξεγερμένο πλήθος στους δρόμους, οι ίδιοι σκοτώνουν, βασανίζουν, τρομοκρατούν. Αλλά στο βωμό του συμφέροντος και του πολιτικού κόστους, η εξουσία βγαίνει και τους καταδικάζει. Λες και δεν είναι αυτή που συντηρεί αυτά τα σκυλιά… Αλέξης Γρηγορόπουλος, Μιχάλης Καλτεζάς, Κούμης, Κανελλοπούλου, Θανάσης Καναούτης, Παύλος Φύσσας είναι ένα ελάχιστο δείγμα δολοφονιών του κράτους, του παρακράτους και των μπάτσων. Όποιος δεν παίρνει θέση, είναι συνένοχος.

Και ενώ, ξεκινάνε τα Δεκεμβριανά μπροστά μας συναντάμε μια απεργία των διοικητικών που τρέχει ήδη 12 βδομάδες στο ΕΚΠΑ και στο ΕΜΠ. Ακούμε στα δελτία των 8, ότι θα χαθεί το εξάμηνο, ότι οι καημένοι οι φοιτητές είναι ανήμποροι και ότι η απεργία των διοικητικών τους στερεί τα όνειρα για το πτυχίο. Ταυτόχρονα, προτρέπονται οι φοιτητές να ανοίξουν τις σχολές τους για να επανέλθει η «ομαλότητα» και η «κανονικότητα». Ας δούμε τι σημαίνει για αυτούς η πολυπόθητη κανονικότητα. 498 εργαζόμενοι που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα κατόπιν μοριοδότησης, γραμματείες με προσωπικό λιγότερο κατά 25- 75%, μηχανογράφηση- υπηρεσία απαραίτητη για την καταχώρηση της βαθμολογίας, την έκδοση πτυχίων και πιστοποιητικών, κ.α. να βρίσκεται με το 40% των εργαζομένων σε αυτή σε διαθεσιμότητα. Και όλα αυτά, είναι μόνο ενδεικτικά παραδείγματα της «ομαλότητας» που ευαγγελίζονται. Στο ΑΠΘ, 150-170 διοικητικοί υπαλλήλοι βρίσκονται επίσης, σε διαθεσιμότητα. Ούτε σε αυτό σκοπεύουμε να πάρουμε θέση;; Το ζήτημα είναι αναγκαιότητα να ανοίξει στις Γενικές Συνελεύσεις των συλλόγων και οι φοιτητές και οι φοιτήτριες να σταθούν αλληλέγγυοι/ες στον εργατικό αγώνα των διοικητικών. Ο κατακερματισμός των εργασιακών δικαιωμάτων, η επισφάλεια και οι μισθοί πείνας είναι μπροστά μας. Μετά το πολυπόθητο πτυχίο, τι περιμένουμε άραγε;

Ένας αγώνας ακόμη που τρέχει εδώ και καιρό είναι αυτός της λέσχης. Χρόνια τώρα προσπαθούν οι αρμόδιοι να βάλουν κριτήρια σίτησης. Φέτος, η ανάγκη για κριτήρια είναι πιο επιτακτική για τους εργολάβους, μιας και η λέσχη έχει φύγει από τη διεύθυνση του πανεπιστημίου. Φοιτητές που έχουν ξεπεράσει τα ν+2 χρόνια, μετανάστες, άνεργοι, άποροι κλπ. δεν πληρούν τα κριτήρια τους, άρα τους εμποδίζετε η πρόσβαση στη λέσχη. Θα αφήσουμε να πετάγεται τόσο φαί στα σκουπίδια; Θα αποδεχτούμε τους διαχωρισμούς; Στεκόμαστε ενάντια στις κάρτες σίτησης, στην επίδειξη πάσο και δεν αποδεχόμαστε κανέναν διαχωρισμό, πέραν του ταξικού. Το ‘χουμε πει πολλές φορές άλλωστε, στη λέσχη θα τρώμε όλες και όλοι μας, γιατί το χουμε ανάγκη, γιατί δεν έχουμε ίσως άλλη επιλογή, γιατί είναι υποχρέωσή τους να μας παρέχουν τα αυτονόητα- σίτηση. Δεν θα σταματήσουμε να φωνάζουμε πως κανένα πάσο δεν μας χωρίζει, καμιά κάρτα σίτησης δεν μας ενώνει.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην εξουσία, στους μπάτσους, στους απεργοσπάστες και στους εργολάβους. ΑΝΥΠΑΚΟΗ στους εκμεταλλευτές της ζωή μας, σε αυτούς που θέλουν να υποτασσόμαστε και να σκύβουμε το κεφάλι . ΟΡΓΗ για αυτούς που μας εξοντώνουν είτε φυσικά είτε ψυχικά. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ σε αυτούς που αντιδρούν, που υψώνουν τη γροθιά τους, που παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους, που αγωνίζονται, που επαναστατούν.

Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι και όχι οι ρουφιάνοι και οι προσκυνημένοι

AYTONOMO ΣΧΗΜΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Ματιά μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο…

Η λέσχη τους…

Έχουμε μια λέσχη ιδιωτικοποιημένη, μια λέσχη με διακρίσεις, μια λέσχη που κλείνει την πόρτα σε αστέγους και μετανάστες, σε μη κατόχους κάρτας σίτισης. Μα θα πείτε ότι η λέσχη είναι μόνο για φοιτητές…Αλήθεια, μας πείραζε ο μετανάστης που έτρωγε δίπλα μας ένα πιάτο φαΐ χωρίς να ντρέπεται γι αυτό; Η λέσχη μας λένε είναι «ξέφραγο αμπέλι» καθώς τολμάνε να «σιτίζονται παράνομα» άνθρωποι πεινασμένοι είτε μετανάστες είτε φοιτητές Παμακ και ΤΕΙ. Γιατί οι τελευταίοι δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις ή άργησαν να κάνουν τα χαρτιά τους και κάποιοι τους πρόλαβαν. Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Φαίνεται ξεχάσαμε λέξεις όπως αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια ή τουλάχιστον αυτές έμειναν νεφελώδη όνειρα της φαντασίας, έμειναν απλά όμορφες λέξεις που τις παραχώνουμε σε θεωρητικές συζητήσεις. Όμως αν δεν υπάρξει η έντονη αντίδρασή μας οι επόμενοι-ες αποκλεισμένοι-ες θα είναι οι φοιτητές καθώς δεν θα είμαστε αρκετοί και αρκετές για τις προϋποθέσεις τους.

Ζητάμε λοιπόν ούτε ένα πιάτο φαγητό να μην πετιέται όσο υπάρχουν πεινασμένα στόματα, ζητάμε να διασφαλιστεί ο κοινωνικός χαρακτήρας της λέσχης. Κανένα πάσο και καμία κάρτα σίτισης δεν χωρίζει τους καταπιεσμένους!

Διοικητικοί υπάλληλοι στα πανεπιστήμια της Αθήνας (ΕΜΠ, ΕΚΠΑ)

Μπορεί στο ΑΠΘ ο αγώνας των διοικητικών να τελείωσε όμως μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά από μας οι διοικητικοί υπάλληλοι στο ΕΜΠ και ΕΚΠΑ δεν λήγουν τη μάχη. Μπροστά στην απεργία τα σκυλιά της ΔΑΠ με το πλαστό προσωπείο των δήθεν ‘αγανακτισμένων φοιτητών’ καλούν σε ‘συγκέντρωση διαμαρτυρίας’ για να σταματήσουν την απεργία των διοικητικών, να ματαιώσουν τις κινητοποιήσεις και να σπάσουν το φράγμα που δημιούργησαν οι απεργοί στις καταστροφικές αποφάσεις του κράτους(διαθεσιμότητες και απολύσεις). Εμείς είμαστε απέναντι στην στάση αυτή των φοιτητών, που στέκονται ενάντια στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας μόνο και μόνο για να διατηρήσουν την ‘αξιοζήλευτη’ θέση ενός πληρωμένου ρουφιάνου.

Από τη μεριά της, η Σύγκλητος του ΕΜΠ ζητά την αναστολή της Κοινής Υπουργικής Απόφασης για τη διαθεσιμότητα επισημαίνοντας ότι με την εφαρμογή των πράξεων διαθεσιμότητας 399 διοικητικών υπαλλήλων του Ιδρύματος, το Πολυτεχνείο αδυνατεί να λειτουργήσει και ότι συνεχίζει την 13 βδομάδα της απεργίας. Άρα λοιπόν ποιος είναι αυτός που κλείνει τις σχολές κράτος ή διοικητικοί???

Τασσόμαστε δίπλα στους απεργούς των ΑΕΙ και ΤΕΙ όπως και σε κάθε αγωνιστική κίνηση από πλευράς εργαζομένων. Δε χρειάζεται να περιμένουμε τις εκκλήσεις των πρυτάνεων και τα κούφια λόγια του υπουργού παιδείας Αρβανιτόπουλου για διαπραγμάτευση.

«Όσο δε μοιραζόμαστε τον αγώνα θα μοιραζόμαστε την ήττα»

Αυτόνομο Σχήμα Ψυχολογίας

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΒΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ;

ένα καπέλο , μια τσάντα , λίγο dna και μια καταδίκη σε 25 χρόνια φυλακή

Σίγουρα καμία εποχή δεν υπήρξε που να μην μπαίνει η αγωνιστική δράση των ανθρώπων στην ζυγαριά από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Αυτοί είναι που ελέγχουν ανά πάσα στιγμή κατά πόσο η δράση σου μπορεί πράγματι να αποβεί “μοιραία” για το καθεστώς και σαν βγει μια τέτοια απόφαση βρίσκεσαι υπόλογος στις αρχές και φιμωμένος. Σήμερα όμως δεν περιορίζουν απλά τη δράση στο δρόμο. Το τελευταίο διάστημα η κρατική καταστολή περνάει σε άλλο επίπεδο και για άλλη μια φορά στο στόχαστρο βρίσκονται αναρχικοί και αντιεξουσιαστές. Με πρόσχημα την απόδραση του Χ.Ξηρού αυτή τη φορά, μπάτσοι-εισαγγελείς-αντιτρομοκρατική περνούν το κατώφλι δεκάδων σπιτιών προχωρώντας σε προσαγωγές και συλλήψεις, σε θεαματικές έρευνες και κατασχέσεις υπολογιστών και προσωπικών αντικειμένων. Αρπάζουν ανθρώπους από τις δουλειές τους, στο δρόμο, ακόμη και μέσα από τα δικαστήρια. Η προσπάθεια τρομοκράτησης ανθρώπων για την αγωνιστική και ριζοσπαστική τους δράση είναι ένα ακόμη δείγμα της άγριας επίθεσης του κράτους και των καπιταλιστών σε αυτό που τους απειλεί και τους τρομάζει. Έτσι λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει μπάτσους και εισαγγελείς να κάνουν εφόδους όχι μόνο σε σπίτια αγωνιστών αλλά και στα σπίτια των χρεωμένων νοικοκυριών για εξώσεις, στο σπίτι κάθε εργαζόμενου που αρνείται να υποταχτεί στο αφεντικό του, στο φοιτητή, μέχρι και σε άλλους «φιλήσυχους» πολίτες που καταδικάζουν τη βία από όπου και αν προέρχεται. Βέβαια, πάγια τακτική των εξουσιαστών ήταν και θα είναι η δοκιμή νέων κατασταλτικών μεθόδων στα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια της κοινωνίας και η διευρυμένη χρήσης τους.

Στο ίδιο πλαίσιο, το καθεστώς έκτακτης ανάγκης επιτάσσει τον ολικό έλεγχο της κρατικής εξουσίας στις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Ο Θεοφίλου κατηγορείται για τη δολοφονία του ταξιτζή Δ. Μίχα στις 16 Αυγούστου 2012 στην Πάρο και για απλή συνεργεία στη ληστεία τράπεζας που προηγήθηκε, με μόνο αποδεικτικό στοιχείο ένα απλό καπέλο και μια τσάντα. Πέρα από αυτόπτες μάρτυρες που το διαψεύδουν, ακόμη και μπάτσοι αμφισβητούν την ενοχή του. Τι γίνεται όμως; 25 χρόνια φυλάκιση είναι η ποινή του. Η περίπτωση του αναρχικού-κομμουνιστή Τ. Θεοφίλου μας έπεισε με ποιόν τρόπο ένα κοκτέιλ κατηγοριών, από τρομοκρατία έως και ανθρωποκτονία μπορεί να εξελιχθεί σε δίκη φρονημάτων, όταν το επίθετο «αναρχικός» δαιμονοποιείται σε τέτοιο βαθμό που γίνεται συνώνυμο του ποινικού, του φονιά, του κοινού ληστή. Αλλά κάπως το κράτος πρέπει να απονείμει δικαιοσύνη και να κάνει και τη βρωμοδουλειά του. 2 σε 1 δηλαδή: χώνουν στη φυλακή τον «επικίνδυνο». Μόνο που δεν διευκρινίζουν ότι ο κίνδυνος αφορά τους πολιτικούς, τους μπάτσους, τους δικαστές, τα αφεντικά, τους φασίστες και τα σκυλιά τους.

Ο νέος ολοκληρωτισμός που εισάγει κράτος και κεφάλαιο σε μια προσπάθεια μονιμοποίησης της κατάστασης εξαίρεσης δεν μας εκπλήσσει ούτε εκπληρώνει κάποια προφητεία μας. Αντίθετα, λειτουργεί ως συνακόλουθο αποτέλεσμα μιας εκ των άνω επιβολής οικονομικής εξαθλίωσης και υποβάθμισης των ζωών μας. Η εξουσία στοχεύει στο να καταστήσει τη βαρβαρότητα ως μέρος της καθημερινότητάς μας.

Θα γίνεις συνένοχός τους;

ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ Τ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Αυτόνομο Σχήμα Ψυχολογίας

Περί τρομοκρατίας ο λόγος…

Τρομοκρατία (η) ουσιαστικό . Η επικράτηση με τον τρόμο.

Αυτός είναι ο ορισμός της έννοιας τρομοκρατία στα γλωσσολογικά βιβλία και στα λεξικά . Σαν έννοια πρωτοεμφανίστηκε στα 1793-1794 όταν κατά τη διάρκεια της γαλλικής επανάστασης κάθε άνθρωπος ο οποίος φερόταν έστω ύποπτος για προδοσία ή αμφισβήτηση της επανάστασης , εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες . Από τότε μέχρι και σήμερα , αυτή η έννοια έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει ποικίλες ενέργειες οι οποίες έχουν ένα κοινό : Στηρίζονται στην βίαια επιβολή και επικράτηση.

Σαν ψυχολόγοι , λοιπόν , που είμαστε καταλαβαίνουμε ευκολότερα ότι στο σύγχρονο κοινωνικό φαντασιακό οι τρομοκράτες φέρονται ως γενειοφόροι φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι ή ως ‘’αποκλίνοντες προσωπικότητες’’ που έφυγαν από τον ίσιο δρόμο και χρησιμοποίησαν την βία για να πετύχουν πολιτικούς σκοπούς (πχ ληστεία στο βελβεντό) . Κανείς ωστόσο δεν συνδέει την τρομοκρατία με την καθημερινή – μέσω της βίας – επιβολής του κράτους στην κοινωνία και πόσο μάλλον στα αγωνιζόμενα μέρη της .

Στις διαδηλώσεις της 6 Δεκέμβρη αυτό έγινε κάτι παραπάνω από εμφανές . Στη Θεσσαλονίκη για μια πορεία 1000 ανθρώπων επιστρατεύτηκαν όλοι οι μπάτσοι της βορείου ελλάδας , οι οποίοι τιμώντας για μια ακόμα φορά τον χαρακτηρισμό τους ως γουρούνια είχαν σε ασφυκτικό κλοιό τους διαδηλωτές από κάθε πιθανό μέρος . Ένα δακρυγόνο να έπεφτε θα θρηνούσαμε θύματα λόγω των ποδοματημάτων . Στην Αθήνα που ως μητρόπολη συγκεντρώνει όλη τη λύσσα του κράτους, οι μπάτσοι έδειξαν από νωρίς τις προθέσεις τους επιτιθέμενοι με χημικά και ξύλο στην ΜΑΘΗΤΙΚΗ πορεία και εν τέλει εγκλωβίζοντας τους μαθητές μπροστά στα προπύλαια .Τέλος , το βράδυ στα Εξάρχεια το παραλήρημα καταστολής έληξε με τους κατοίκους της περιοχής να μην μπορούν να ανασάνουν από τα χημικά και τους διαδηλωτές να δέρνονται και να συλλαμβάνονται μέσα σε μαγαζιά και πολυκατοικίες . Αν αυτό δεν είναι επιβολή μέσω της βίας και του τρόμου ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ?

Σε μία ημερομηνία δηλαδή η οποία είναι ταυτισμένη από όλους ως το αποκορύφωμα της κρατικής βίας (δολοφονία Αλέξη) οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του φασίστα υπουργού ΠΡΟΠΟ Δένδια έδειξαν για άλλη μια φορά ότι δειψάν για αίμα διαδηλωτών.

Έτσι καταλαβαίνουμε ότι οι φανφάρες του κράτους περί καταδίκης της βίας και προστασίας της δημοκρατίας στην πραγματικότητα είναι και προϋποθέτουν ένα φαινόμενο . Αυτό της κρατικής τρομοκρατίας σε βάρος της κοινωνίας και πόσο μάλλον των αγωνιζόμενων κομματιών της .

Μέσα σε αυτό το κλίμα εμείς επιλέγουμε την μεριά των αγωνιζόμενων . Δεν θεωρούμε , ωστόσο , παράλογη την βία της εξουσίας γιατί καταλαβαίνουμε την αγωνία της να προστατεύσει τα συντρίμμια του παλιού κόσμου που πρεσβεύει καλλιεργώντας φόβο και ηττοπάθεια σε όσους παλεύουν για κάτι διαφορετικό . Βέβαια ένα πράγμα είναι σίγουρο. Όσο σπέρνουν φόβο κάποια στιγμή θα θερίσουν οργή . Και τότε θα είμαστε εμείς εκεί χτίζοντας από την αρχή μια κοινωνία αλληλεγγύης ισότητας και ελευθερίας .

Αυτόνομο σχήμα ψυχολογίας